नन्दराम श्रेष्ठ मेरा श्रद्धेय पिता हुन् । उहाँको स्मृतिमा स्थापित यस कोषको लागि मैले नेपाल सरकारको स्थानिय बिकास मन्त्रालयको जनजाति बिकास समितिमा उपाध्यक्ष पदको राजनीतिक नियुक्ति पाई त्यसबाट प्राप्त तलब र भत्ताका सबै रकम रु. २००००/- राखेको हुँ । यसलाई मैले मेरा पिताकै कर्मक्षेत्रमा उहाँको शिक्षाप्रेम र समावेशी सोँचको स्मृतिमा स्थापना गरेको हुं । यसलाई उहाँका जन्म तथा कर्मक्षेत्र ओखलढुंगाका स्कूल लालिगुराँस इ. स्कूललाई सन्चालन गर्न प्रदान गरिएको छ । यसको स्थापना सम्बन्धमा एउटा संस्मरण पेश गर्न चाहन्छु :

सन्दर्भ हो ओखलढुंगा जिल्ला विकास समितिले आयोजना गरेको "जन्मथलो सम्झौँ अभियान"को लागि भएको ओखलढुंगा भ्रमणको । २०५५ माघ ७ । सँस्मरण हो पितृऋणबाट उऋण हुने चेष्टाको ।
"जन्मथलो सम्झौँ अभियान"को बेला एउटा कार्यक्रम रहेछ श्री लालीगुराँस इंगलिस स्कूल भ्रमणको । यो विद्योदय सहकारी संस्था प्रा.लि. भन्ने सहकारी संस्थाद्वारा संचालित रहेछ । त्यँहा पुगेपछि कार्यक्रम संचलाकहरु इश्वर उदास, भीमप्रसाद श्रेष्ठ, तथा मोहनकुमार श्रेष्ठले स्कूलको परिचय मात्र दिनुभएन यसले भोग्दै आएका समस्याहरु पनि अवगत गराउनुभयो । एउटा समस्या यसको व्यवसायिकभन्दा पनि पूर्णतः सामाजिक थियो । भनाइ थियो कि यसले गुणस्तरको शिक्षा त दिन्छ, तर तल्लो वर्गको लागि महँगो हुनुको कारणले पहुँच भित्रको हुन सकेन । यसमा सँस्थाकै स्थिति अनुकूल नभएको कारणले कुनै मद्दत पुर्याउन पनि नसकेको स्थिति छ ।

यसले मलाई छोयो । मैले धेरै पहिलेदेखि नै आफ्ना स्वर्गिय पिता नन्दराम श्रेष्ठको नाममा ओखलढुंगामै यस्तै समस्या समाधान गर्ने छात्रवृत्तिको अक्षयकोष खडा गर्ने चाहना राखेको थिएं । त्यसो किनभने मैले जो औपचारिक शिक्षा हासिल गरें उहाँकै प्रेरणा र प्रयाशका कारण भए । मैले १९६६ मा इन्टरमिडिएटस्तरसम्म घरकै संरक्षणमा शिक्षा हासिल गरें र पछिल्ला डिग्रीहरु बर्षौको अन्तरालमा बडो दुखकष्टका साथ आफ्नै खुट्टामा उभिएर लिएं । विए गर्न १९७१ सम्म पाँचवर्ष लाग्यो भने त्यसको दशवर्ष पछि १९८१ मा मात्र मैले एमए गरें र पिएचडि त १६ बर्ष पछि १९९७ मा गरें । तथापि शिक्षाप्रतिको अनवरत लगाव भनेको मेरै पिताले दिनुभएको प्रेरणाको कारणले भयो । मेरो संस्कारमा विद्याको महत्ता उहाँले नहालिदिनुभएको भए सायद म यतिखेर एसएलसीसम्म पास गरेर ओखलढुंगाकै कुनै गाउँमा एउटा शिक्षक मात्र भएर रहने थिएं ।

एकपल्ट म एउटा गाउँमा शिक्षक हुन गएको थिएं बुबाले तत्काल फिर्ता बोलाउनुभयो । पछि म धरानमै शिक्षक हुँदै पढ्न लागें । उहाँले भन्नुभयो शिक्षक हुनु नराम्रो कदापि होइन । ज्ञानको प्रकाश फैलाउने काम एउटा धर्मकै काम हो,  तर कोहीपनि व्यक्ति दशवर्ष शिक्षक भयो भने उ गधा बन्दछ । उहाँको भनाइ थियो शिक्षकहरु सँधैं बालकहरुको सामू रहने भएको र जे विषयमा पनि उ नै ज्ञानश्रोत बन्न पर्ने स्थिति भएको हुँदा उसको चरित्र नै जे कुरामा पनि जान्ने भएर बोल्ने बन्न जान्छ । अरुको कुरा सुन्ने प्रवृत्ति उसमा हुँदैन र जान्ने व्यक्तिहरुको सामुन्ने उसले त्यस्तै व्यवहार गर्दा क्या गधा रहेछ भनेर "गधा" उपाधी पाउँछ । उहाँको बिचारमा यो पेशाले मान्छेको बिकासमा अवरोध ल्याउँछ त्यसैले यो पेशा कसैको पनि साध्य बन्न हुँदैन । यसलाई साधनको रुपमा प्रयोग गर्नपर्छ ।

उहाँ आफूले औपचारिक शिक्षा हासिल गर्नुभएन । उहाँको सामाजिक तथा पारिवारिक स्थिति पनि विवादास्पद नै थियो । धनाढ्यकै छोरा भए पनि उहाँ ल्याइते पट्टिका सन्तान मानिनुभएको हुँदा उहाँको लालनपालन ढुस्केगाउँमा मावलीबाट भयो । मावलीमा समेत उहाँको वाल्यकाल त्यही स्थितिको शिकार पुग्नुभयो  र अरु मावलीभाइहरुको समान उहाँले पढने सुविधा पाउनुभएन । मावलीभाइहरुले समेत राती पढ्दा कुपीको बत्ती छेलेर व्यवधान दिने अपृय संस्मरण उहाँले मलाई प्रेरणा दिने कथाहरुमा समवेश गर्नुहुन्थ्यो ।